Τα τελευταία χρόνια η επιστημονική έρευνα στον χώρο της αποκατάστασης έχει αναδείξει την ανάγκη μετάβασης από το παραδοσιακό βιοϊατρικό μοντέλο σε μια περισσότερο ολιστική προσέγγιση της υγείας και του πόνου, το βιοψυχοκοινωνικό μοντέλο.

Η διαχείριση μυοσκελετικών παθήσεων, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις χρόνιου πόνου, απαιτεί την κατανόηση των πολύπλοκων αλληλεπιδράσεων μεταξύ:
• βιολογικών παραγόντων (ιστική φόρτιση, κινητικός έλεγχος, νευρομυϊκή λειτουργία),
• ψυχολογικών παραγόντων (φόβος κίνησης, καταστροφολογία, αυτοαποτελεσματικότητα),
• κοινωνικών παραγόντων (εργασιακό περιβάλλον, τρόπος ζωής, κοινωνική υποστήριξη).

Παράλληλα, οι σύγχρονες κατευθυντήριες οδηγίες και η τεκμηριωμένη πρακτική υπογραμμίζουν τη σημασία της θεραπευτικής άσκησης ως βασικού εργαλείου αποκατάστασης. 

Ωστόσο, η αποτελεσματική εφαρμογή της απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις σχετικά με τη νευροφυσιολογία του πόνου, την κινητική μάθηση, την εμβιομηχανική ανάλυση της κίνησης και τη διαχείριση της φόρτισης των ιστών.

Το παρόν σεμινάριο έρχεται να καλύψει αυτή την ανάγκη, προσφέροντας θεωρητική γνώση αλλά και πρακτικές δεξιότητες που μπορούν να εφαρμοστούν άμεσα στην κλινική πράξη.